Wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 11 czerwca 1990 r. zmierzał do uzyskania takiej wykładni art. 33 ust. 1 powołanej w sentencji ustawy, która pozwoliłaby, chociażby w okresie przewidzianego w tym przepisie wypowiedzenia, zachować nauczycielom, zatrudnionym w dotychczasowych urzędach terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego na stanowiskach wymagających kwalifikacji pedagogicznych, uprawnień wynikających z Karty Nauczyciela. Nauczyciele ci bowiem razem z innymi pracownikami zatrudnionymi w tych urzędach, stosownie do przytoczonego przepisu, stali się z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych, tj. z dniem 27 maja 1990 r. pracownikami samorządowymi, zaś według art. 1 pkt 6 Karty Nauczyciela - jej przepisom podlegają nauczyciele zatrudnieni na stanowiskach wymagających kwalifikacji pedagogicznych w organach administracji państwowej (nie zaś w organach samorządu terytorialnego).

Zdaniem wnioskodawcy, w kwestii zachowania przez ww. nauczycieli uprawnień z Karty Nauczyciela najodpowiedniejsza byłaby stosowna zmiana legislacyjna, i takiej zmiany dokonano ustawą z dnia 21 czerwca 1990 r. o zmianie niektórych ustaw dotyczących samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 43, poz. 253) przez dodanie do art. 33 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych nowego ustępu 2 w brzmieniu: "2. Pracownicy zatrudnieni w dotychczasowych urzędach terenowych organów administracji państwowej, którzy zgodnie z ust. 1 zdanie pierwsze stali się pracownikami samorządowymi, zachowują uprawnienia wynikające z przepisów szczególnych do dnia nawiązania nowych stosunków pracy na dalszy okres albo do dnia wcześniejszego rozwiązania lub wygaśnięcia stosunków pracy zgodnie z ust. 1 zdanie drugie i trzecie".

Ponieważ cytowany przepis zachowuje uprawnienia nabyte przez pracowników zatrudnionych w dotychczasowych urzędach terenowych organów administracji państwowej (w tym też nauczycieli) z mocą wsteczną od dnia 27 maja br., Rzecznik Praw Obywatelskich pismem z dnia 17 lipca br. cofnął wniosek o wykładnię art. 33 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych. Tym samym odpadła niezbędna w świetle art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 22, poz. 98 ze zm.) formalna przesłanka do ustalenia przez Trybunał Konstytucyjny powszechnie obowiązującej wykładni ustaw w postaci wniosku uprawnionego tym przepisem organu, a przepisy nie przewidują możliwości ustalenia powszechnie obowiązującej wykładni ustaw przez Trybunał Konstytucyjny z urzędu. Ponadto ze względu na ustawową regulację kwestii objętej wnioskiem postulowana we wniosku wykładnia stała się zbędna.

W tej sytuacji, chociaż przepisy ustawy o Trybunale Konstytucyjnym oraz uchwały Sejmu z dnia 31 lipca 1985 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 39, poz. 184) nie regulują trybu postępowania w razie cofnięcia wniosku nie tylko o wykładnię ustaw, lecz także wniosków o zbadanie konstytucyjności i legalności aktów normatywnych oraz pytań prawnych, Trybunał Konstytucyjny stanął wobec konieczności wypełnienia powyższej luki w prawie przez zastosowanie w drodze analogii przepisu art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 1990 r. Nr 26, poz. 153), przewidującego, w razie cofnięcia wniosku o podjęcie uchwały zwierającej wyjaśnienie przepisów prawnych, pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania. Postanowienie w tym przedmiocie podjął Trybunał Konstytucyjny na posiedzeniu niejawnym, bowiem taki rodzaj posiedzenia przewidują przepisy uchwały Sejmu w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym takie przy wydawaniu innych orzeczeń kończących postępowanie nie w drodze merytorycznego rozstrzygnięcia, a ze względów formalnych (art. 28 i 38). Przepisy te w powyższym zakresie zastosowano więc w drodze analogii.