Menu
  • Akty prawne
  • Orzeczenia TK
  • Rejestr klauzul niedozwolonych
  • Wokanda sądów administracyjnych
Spis treści
  • CZĘŚĆ OGÓLNA
  • Rozdział I Zakres obowiązywania
  • Rozdział II Organy postępowania wykonawczego
  • Rozdział III Skazany
  • Rozdział IV Postępowanie wykonawcze
  • Oddział 1 Wykonywanie orzeczeń
  • Oddział 2 Postępowanie przed sądem
  • Oddział 3 Postępowanie egzekucyjne
  • Rozdział V Nadzór penitencjarny
  • Rozdział VI Zatarcie skazania
  • Rozdział VII Uczestnictwo społeczeństwa w wykonywaniu orzeczeń, pomoc w społecznej readaptacji skazanych oraz Fundusz Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej
  • Rozdział VIIa System dozoru elektronicznego
  • Oddział 1 Przepisy ogólne
  • Oddział 2 Rozpoczęcie dozoru elektronicznego
  • Oddział 2a Warunki i tryb orzekania o udzieleniu skazanemu zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego
  • Oddział 3 Obowiązki i prawa skazanego
  • Oddział 4 Czynności podmiotów wykonujących dozór elektroniczny
  • Oddział 5 Zakończenie dozoru elektronicznego
  • CZĘŚĆ SZCZEGÓLNA
  • Rozdział VIII Grzywna
  • Rozdział IX Kara ograniczenia wolności
  • Rozdział X Kara pozbawienia wolności
  • Oddział 1 Cele wykonywania kary
  • Oddział 2 Zakłady karne
  • Oddział 3 Wykonywanie kary i jej indywidualizacja
  • Oddział 4 Prawa i obowiązki skazanego
  • Oddział 5 Zatrudnienie
  • Oddział 6 Nauczanie
  • Oddział 7 Działalność kulturalno-oświatowa, społeczna, kultura fizyczna i zajęcia sportowe
  • Oddział 8 Nagrody i ulgi
  • Oddział 9 Kary dyscyplinarne
  • Oddział 10 Odroczenie i przerwa wykonania kary pozbawienia wolności
  • Oddział 11 Warunkowe przedterminowe zwolnienie
  • Oddział 12 Zwalnianie skazanych z zakładów karnych i warunki udzielania im pomocy
  • Oddział 13 Informowanie o opuszczeniu przez skazanego zakładu karnego
  • Rozdział XI Prawa i obowiązki kuratora sądowego, wykonywanie dozoru, warunkowego umorzenia postępowania i warunkowego zawieszenia wykonania kary
  • Oddział 1 Prawa i obowiązki kuratora sądowego oraz dozór
  • Oddział 2 Warunkowe umorzenie postępowania karnego
  • Oddział 3 Warunkowe zawieszenie wykonania kary
  • Rozdział XII Środki karne, środki kompensacyjne i przepadek
  • Oddział 1 Pozbawienie praw publicznych
  • Oddział 2 Zakazy, nakaz i obowiązek
  • Oddział 3 Przepadek
  • Oddział 4 Naprawienie szkody, zadośćuczynienie, nawiązka i świadczenie pieniężne
  • Oddział 5 Podanie wyroku do publicznej wiadomości
  • Rozdział XIII Środki zabezpieczające
  • Rozdział XIV Należności sądowe
  • Rozdział XV Tymczasowe aresztowanie
  • Rozdział XVa Umieszczanie tymczasowo aresztowanych i skazanych odbywających karę pozbawienia wolności w wydzielonych pomieszczeniach lub pomieszczeniach dla osób zatrzymanych
  • Rozdział XVb Kontrola skazanych, tymczasowo aresztowanych, miejsc i przedmiotów
  • CZĘŚĆ WOJSKOWA
  • Rozdział XVI Przepisy ogólne
  • Rozdział XVII Kara ograniczenia wolności
  • Rozdział XVIII Kara pozbawienia wolności i kara aresztu wojskowego
  • Rozdział XIX Środki karne
  • Rozdział XX Tymczasowe aresztowanie
  • CZĘŚĆ KOŃCOWA
  • Rozdział XXI Objaśnienie wyrażeń ustawowych
  • Rozdział XXII Przepisy przejściowe i końcowe
iudicat
  1. iudicat

Treść przepisu

  1. iudicat
  2. Kodeks karny wykonawczy
  3. Art. 212ba

Treść przepisu

Art. 212ba [Przesłanki, środki i standardy stosowania szczególnej ochrony tymczasowo aresztowanego; Postępowanie w sprawie zastosowania, przedłużenia i cofnięcia szczególnej ochrony]

§ 1. Jeżeli w związku z toczącym się lub zakończonym postępowaniem karnym, w którym tymczasowo aresztowany uczestniczy lub uczestniczył w charakterze podejrzanego, oskarżonego, świadka lub pokrzywdzonego, wystąpiło poważne zagrożenie lub istnieje bezpośrednia obawa wystąpienia poważnego zagrożenia dla jego życia lub zdrowia, dyrektor aresztu śledczego obejmuje takiego tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną w warunkach zwiększonej izolacji i zabezpieczenia, która może polegać na:

1) kontroli stanu jego zdrowia;

2) udzielaniu pomocy psychologicznej;

3) stałym nadzorze i cenzurze korespondencji;

4) kontroli rozmów w trakcie widzeń;

5) stosowaniu warunków wykonywania tymczasowego aresztowania określonych w art. 212b § 2;

6) zakazie pozostawiania tymczasowo aresztowanego samotnie w celi mieszkalnej lub innym pomieszczeniu, z wyjątkiem cel i pomieszczeń monitorowanych;

7) wzmożonej obserwacji zachowania tymczasowo aresztowanego;

8) zwiększeniu stopnia izolacji od innych tymczasowo aresztowanych;

9) częstszej wizytacji celi mieszkalnej przez wyznaczonych funkcjonariuszy lub pracowników Służby Więziennej niż w odniesieniu do tymczasowo aresztowanych, wobec których nie podjęto decyzji o objęciu szczególną ochroną;

10) określeniu szczególnego sposobu korzystania z zabezpieczeń techniczno-ochronnych w celi mieszkalnej;

11) częstszej kontroli posiadanych przez tymczasowo aresztowanego w celi mieszkalnej przedmiotów, w tym leków, niż w odniesieniu do tymczasowo aresztowanych, wobec których nie podjęto decyzji o objęciu szczególną ochroną;

12) częstszej kontroli celi mieszkalnej niż w odniesieniu do tymczasowo aresztowanych, wobec których nie podjęto decyzji o objęciu szczególną ochroną.

§ 2. Szczególna ochrona może polegać również na stosowaniu wobec tymczasowo aresztowanego, o którym mowa w § 1:

1) warunków wykonywania tymczasowego aresztowania określonych w art. 212b § 1 pkt 1–4, 6 i 8 oraz § 3,

2) ochrony osobistej w rozumieniu ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym – za zgodą tymczasowo aresztowanego.

§ 2a. Objęcie tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną powinno być dokonane zgodnie z celem tej czynności, w granicach niezbędnych do osiągnięcia tego celu, z poszanowaniem godności ludzkiej tymczasowo aresztowanego oraz bez wyrządzania zbędnych dolegliwości.

§ 2b. Szczegółowy sposób realizacji szczególnej ochrony tymczasowo aresztowanego nie może być bardziej dolegliwy niż warunki wykonywania tymczasowego aresztowania, które mogą być stosowane wobec tymczasowo aresztowanego, o którym mowa w art. 212a § 1.

§ 3. Dyrektor aresztu śledczego obejmuje tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną z urzędu lub na wniosek sądu, przed którym toczy się postępowanie karne, albo prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze. We wniosku należy podać przyczyny objęcia tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną oraz wskazać czas jej trwania, nie dłuższy niż 3 miesiące.

§ 4. Dyrektor aresztu śledczego może objąć tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną na jego uzasadniony wniosek; we wniosku należy podać przyczyny objęcia tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną oraz wskazać czas jej trwania, nie dłuższy niż 3 miesiące. Przed podjęciem decyzji dyrektor aresztu śledczego zasięga opinii odpowiednio sądu lub prokuratora, o których mowa w § 3, a po zakończeniu postępowania karnego opinii sędziego penitencjarnego; do czasu otrzymania opinii dyrektor może tymczasowo stosować wobec tymczasowo aresztowanego środki, o których mowa w § 1.

§ 5. W decyzji o objęciu tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną należy określić termin, do którego ochrona ma trwać, oraz sposób realizacji tej ochrony, wskazując środki, o których mowa w § 1 lub 2.

§ 6. Jeżeli po upływie terminu, o którym mowa w § 5, w dalszym ciągu występuje poważne zagrożenie lub istnieje bezpośrednia obawa wystąpienia poważnego zagrożenia dla życia lub zdrowia tymczasowo aresztowanego, szczególną ochronę przedłuża się na kolejny okres; przepisy § 3 i 4 stosuje się odpowiednio. Decyzja o przedłużeniu szczególnej ochrony winna być wydana w sposób zabezpieczający ciągłość stosowania tej ochrony.

§ 7. W wypadku ustania przyczyny objęcia tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną, dyrektor aresztu śledczego, na wniosek sądu, przed którym toczy się postępowanie karne, albo prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze, a jeżeli tymczasowo aresztowanego objęto szczególną ochroną z urzędu – z urzędu, cofa szczególną ochronę. W wypadku objęcia szczególną ochroną tymczasowo aresztowanego na jego wniosek, cofnięcie szczególnej ochrony może nastąpić na wniosek tymczasowo aresztowanego lub z urzędu, po zasięgnięciu opinii odpowiednio sądu lub prokuratora, o których mowa w § 3, a po zakończeniu postępowania karnego opinii sędziego penitencjarnego.

§ 8. Decyzję o objęciu szczególną ochroną, a także decyzję o przedłużeniu lub o cofnięciu jej stosowania doręcza się tymczasowo aresztowanemu.

§ 9. Dyrektor aresztu śledczego zawiadamia sędziego penitencjarnego oraz organ, do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje, o objęciu tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną, o jej przedłużeniu lub o jej cofnięciu.

§ 10. Szczególna ochrona jest stosowana także w razie przeniesienia tymczasowo aresztowanego do innego aresztu śledczego. Dyrektor aresztu śledczego, w którym tymczasowo aresztowany przebywa, informuje dyrektora aresztu śledczego, do którego tymczasowo aresztowany ma być przeniesiony, o objęciu go szczególną ochroną oraz o dotychczasowym sposobie ochrony i przyczynach jej zastosowania. Dyrektor aresztu śledczego, do którego tymczasowo aresztowany został przeniesiony, niezwłocznie zawiadamia sędziego penitencjarnego o stosowaniu wobec tymczasowo aresztowanego szczególnej ochrony.

§ 11. Po zakończeniu postępowania karnego organem właściwym w zakresie składania wniosków sądu lub prokuratora, o których mowa w § 3 i 7, jest sędzia penitencjarny.

Źródło tekstu aktu: ISAP. Data ostatniej aktualizacji: 14.04.2026 r.

Treści aktów prawnych udostępniane na platformie iudicat mają wyłącznie charakter pomocniczy oraz informacyjny i nie stanowią oficjalnego źródła prawa. Platforma iudicat nie jest oficjalnym publikatorem.